Reine des Violettes

kolejna róża z grupy róż historycznych. Piękny krzaczasty pokrój, dorasta do 1,5m. Można ją prowadzić również jak niewysoką różę pnącą. Jest to róża bezproblemowa, rzadko choruje, wytrzymuje nasze zimy.  Kwiaty duże, pełne, rozetowe silnie pachnące w bardzo intersującym kolorze, coś pomiędzy ciemnym różem a fioletem. Powtarza kwitnie. Według mnie trochę podobna do róży Madame Isaac Pereire.

Madame Isaac Pereire

kolejna z róż nostalgicznych, należy do róż burbońskich, jaką mam u siebie. Przyznam, że jest to róża bez skazy. Kwitnie nieprzerwanie do późnej jesieni. Niesamowity silny zapach, chyba żadna inna róża w moim ogrodzie nie pachnie tak ja ona. Kwiaty duże, pełne z oczkiem w środku, w kolorze różu z domieszką wiśni. Zebrane po kilka sztuk w gronie. Kolejną zaletą tej róży jest to, że nie choruje. Co roku na wiosnę lekko ją przycinam by pozostawić krzaczasty pokrój.   

 

 

 

 

 

 

 

a tu już pod koniec września

 

 

 



 

 

 

 

Róże historyczne

należą do różnych grup botanicznych, charakteryzują się silnym wzrostem, dużą odpornością na choroby oraz intensywnym kwitnieniem. Róże historyczne – róże starodawne, o rozetkowatych, silnie pachnących kwiatach, często nie powtarzające kwitnienia. Wszystkie róże historyczne są warte uwagi ze względu na piękne kwiaty i zapach. Swoim pokrojem nadają ogrodom średniowiecznego uroku. W swoim ogrodzie mam tylko 4 krzewy róż z tej odmiany.

Wśród nich jest najbardziej znana, a mowa oczywiście o  róży Louise Odier

kwiaty pełne w kolorze różowofioletowym pięknie pachną. Krzaki o pokroju wzniesionym dorastają nawet do 2 m. Kwiaty lekko przewieszają się pod swoim ciężarem. Powtarza kwitnienie, ale jest ono słabsze.
U mnie rosną dwa egzemplarze tej róży i muszę przyznać, że po długich, chłodnych deszczowych  dniach dopada ją czarna plamistość. Ale to jest taka mała wada, którą można szybko wyeliminować.

Pierwsze pąki